چه قدر این دکلمه را دوست دارم، چه قدر دلنشین میخواند...

سلام!

همه ی پروانه هایی که دور و برت میچرخند
همه ی سیب های سرخ
همه ی گل های محمدی
و همه ی شعرهای حافظ

سلام های من هستند که از اتاق کوچک دلم برای پست کرده ام!

وقتی از تو مینویسم واژه هایم پرنده میشوند
دفترم به رقص می آید
و آهسته آهسته از پلکهایم خورشید میریزد.

اگر خودخواهی نبود برایت می نوشتم
که خداوند تو را برای دل من آفریده است، برای لحظه های آسمانی من!

اما چه قدر دور؟ چه قدر فاصله؟ چه قدر انتظار؟ انتظار! انتظار!

انگار سهم من و تو از عشق همین انتظاری است که مثل یک سیب بین ما تقسیم شده است.

حالا، به سیب سرخ عشق فکر میکنم و به روزهایی که پشتِ در منتظرند...

زودتر بیا، دل‏تنگ تو هستم، همین!