خـاتــــون قصـه ‏هـا

زودتر بیا! دل‏تنگِ تو هستم!‏

khaatoon-e-ghesse — Fri, 04 May 2012 19:05:00 GMT

چه قدر این دکلمه را دوست دارم، چه قدر دلنشین میخواند...

سلام!

همه ی پروانه هایی که دور و برت میچرخند
همه ی سیب های سرخ
همه ی گل های محمدی
و همه ی شعرهای حافظ

سلام های من هستند که از اتاق کوچک دلم برای پست کرده ام!

وقتی از تو مینویسم واژه هایم پرنده میشوند
دفترم به رقص می آید
و آهسته آهسته از پلکهایم خورشید میریزد.

اگر خودخواهی نبود برایت می نوشتم
که خداوند تو را برای دل من آفریده است، برای لحظه های آسمانی من!

اما چه قدر دور؟ چه قدر فاصله؟ چه قدر انتظار؟ انتظار! انتظار!

انگار سهم من و تو از عشق همین انتظاری است که مثل یک سیب بین ما تقسیم شده است.

حالا، به سیب سرخ عشق فکر میکنم و به روزهایی که پشتِ در منتظرند...

زودتر بیا، دل‏تنگ تو هستم، همین!

گل یاس کبودم

khaatoon-e-ghesse — Wed, 25 Apr 2012 22:43:00 GMT

یه روز یه باغبونی؛ یه مرد آسمونی
نهالی کاشت میونِ باغچه ی مهربونی
میگفت سفر که رفتم؛ یه روز و روزگاری
این بوته ی یاس من؛ میمونه یادگاری
هر روز غروب عطر یاس؛ تو کوچه ها می پیچید
میون کوچه باغا، بوی خدا می پیچید

اونایی که نداشتن، از خوبیا نشونه
دیدن که خوبی ِ یاس، باعث زشتیشونه
عابرای بی احساس، پا گذاشتن روی یاس
ساقه هاشو شکستن، آدمای ناسپاس
یاس ِ جوون برگ اون، تکیه زدش به دیوار
خواست بزنه جوونه، اما سراومد بهار
یه باغبونه دیگه، شبونه یاس وُ برداشت
پنهون ز نامحرما، تو باغِ دیگه ای کاشت

هزار ساله کوچه ها، پر میشه از عطر یاس
اما مکان اون گُل، مونده هنوز ناشناس

* دوست داشتم آهنگش رو.

* یاس من! سپید آمدی و کبود رفتی... قصه پر غصه ات را چه کس روایت میکند...

نوشت فاطمه...‏

khaatoon-e-ghesse — Wed, 25 Apr 2012 19:05:00 GMT

نوشت فاطمه، شاعر زبانش الکن شد
نوشت فاطمه، تکلیف نور روشن شد

از آسمان نگاهت ستاره می خواهم
اگر اجازه دهی با اشاره می خواهم

به یاد آن دل از شهر خسته بنویسم
کنار شعر دورکعت نشسته بنویسم

شکسته آمده ام تا شکسته بنویسم
به پیش چشم تو با دست بسته بنویسم

به شعر از نفس افتاده جان تازه بده
مادری کن و اینبار هم اجازه بده

فضای سینه پر از عشق یس کرانه ی تست
کرم نما وفرود آ که خانه خانه ی تست...

سیدحمیدرضا برقعی

شده هر قافیه اش یک غزل دردآورد...‏

khaatoon-e-ghesse — Wed, 25 Apr 2012 15:06:00 GMT

درد سر ، بین گذر ، چند نفر، یک مادر...
شده هر قافیه ام یک غزل درد آور

ای که از کوچه ی شهر پدرت می گذری
امنیت نیست ، از این کوچه سریع تر بگذر

دیشب از داغ شما فال گرفتم، آمد:
دوش می آمد و رخساره … نگویم بهتر!

من به هر کوچه ی خاکی که قدم بگذارم
نا خود آگاه به یاد تو می افتم مادر

چه شده ؟! قافیه ها باز به جوش آمده اند:
دم در، فضه خبر! مادر و در، محسن پر...

عالی ئه این شعر جناب کاظم بهمنی

شعری در خاک

khaatoon-e-ghesse — Sat, 31 Mar 2012 18:14:00 GMT

مپرس حال مرا روزگار یارم نیست
جهنمی شده ام هیچ کس کنارم نیست

نهال بودم و در حسرت بهار! ولی
درخت می شوم و شوق برگ و بارم نیست

به این نتیجه رسیدم که سجده کردن من
به جز مبارزه با آفریدگارم نیست

مرا ز عشق مگویید، عشق گمشده ای است
که هرچه هست ندارم، که هرچه دارم نیست

شبی به لطف بیا بر مزار من، شاید
بروید آن گل سرخی که بر مزارم نیست

فاضل نظری

اینم بدجور وصف حال منه :(‏

از حال من مپرس که بسیار خسته ام

khaatoon-e-ghesse — Sat, 31 Mar 2012 13:42:00 GMT

از زندگی از این همه تکرار خسته ام
از های و هوی کوچه و بازار خسته ام

دلگیرم از ستاره و آزرده ام ز ماه
امشب دگر ز هر که و هر کار خسته ام

دل خسته سوی خانه تن خسته می کشم
آوخ ... کزین حصار دل آزار خسته ام

بیزارم از خموشی تقویم روی میز
وز دنگ دنگ ساعت دیوار خسته ام

از او که گفت یار تو هستم ولی نبود
از خود که بی شکیبم و بی یار خسته ام

تنها و دل گرفته و بیزار و بی امید
از حال من مپرس که بسیار خسته ام

*شعر از محمدعلی بهمنی ست گویا، اما با این خوانش فوق العاده ست. مدام در گوشم می پیچد... چه قدر وصف حالم است...

روایت پانزدهم

khaatoon-e-ghesse — Wed, 28 Mar 2012 23:33:00 GMT

پلک صبور مى‌گشایى

و چشم حماسه‌ها روشن مى‌شود

کدام سرانگشت پنهانى

زخمه بر تار صوتى تو مى‌زند

که آهنگ زخم صبورت

عیش مغروران را

منغص مى‌کند

مى‌دانیم

تو نایب آن حنجره مشبّکى

که به تاراج زوبین1 رفت

و دلت

مهمانسراى داغهاى رشید است

اى زن!

قرآن بخوان

تا مردانگى بماند

قرآن بخوان

و تجوید تازه را

به تاریخ بیاموز

و ما را

به روایت پانزدهم

معرفى کن

* سید حسن حسینى، برای بانویم زینب سلام الله علیها سروده. جالب آنکه امروز، نه فروردین، سالمرگ شاعر، مصادف شده بود با روز میلاد بانویم.
روح شاعر شاد
میلاد بانو مبارک

نرم نرمک میرسد اینک بهار

khaatoon-e-ghesse — Wed, 21 Mar 2012 01:54:00 GMT

بوی باران، بوی سبزه، بوی خاک
شاخه‌ های شسته، باران خورده، پاک

آسمان آبی و ابر سپید
برگهای سبز بید

عطر نرگس، رقص باد
نغمه شوق پرستوهای شاد

خلوت گرم کبوترهای مست
نرم نرمک می رسد اینک بهار
خوش به حال روزگار
خوش به حال چشمه ‌ها و دشتها
خوش به حال دانه‌ ها و سبزه ‌ها
خوش به حال غنچه‌ های نیمه ‌باز
خوش به حال دختر میخک که می خندد به ناز
خوش به حال جام لبریز از شراب
خوش به حال آفتاب

ای دل من گرچه در این روزگار
جامه رنگین نمی‌ پوشی به کام
باده رنگین نمی ‌بینی به جام
نقل و سبزه در میان سفره نیست
جامت از آن می که می ‌باید تهی است

ای دریغ از تو اگر چون گل نرقصی با نسیم
ای دریغ از من اگر مستم نسازد آفتاب
ای دریغ از ما اگر کامی نگیریم از بهار

گر نکوبی شیشه غم را به سنگ
هفت رنگش می‌شود هفتاد رنگ

فریدون مشیری

روز ميلاد اقاقي‌ها را جشن میگیریم

khaatoon-e-ghesse — Tue, 20 Mar 2012 22:51:00 GMT

باز کن پنجره ها را؛ که نسيم
روز ميلاد اقاقي ها را جشن مي گيرد
و بهار روي هر شاخه؛ کنار هر برگ
شمع روشن کرده است

همه‌ ي چلچله ها برگشتند
و طراوت را فرياد زدند
کوچه يکپارچه آواز شده است
و درخت گيلاس هديه جشن اقاقي ها را
گل به دامن کرده است

باز کن پنجره ها را؛
اي دوست !
هيچ يادت هست؟
که زمين را عطشي وحشي سوخت؟
برگ ها پژمردند؟ تشنگي با جگر خاک چه کرد؟

هيچ يادت هست؟
توي تاريکي شب هاي بلند
سيلي سرما با تاک چه کرد؟
با سر و سينه گل هاي سپيد
نيمه شب باد غضبناک چه کرد؟
هيچ يادت هست؟

حاليا معجزه باران را باور کن
و سخاوت را در چشم چمن زار ببين
و محبت را در روح نسيم
که در اين کوچه تنگ با همين دست تهي
روز ميلاد اقاقي‌ها را
جشن مي گيرد

خاک جان يافته است
تو چرا سنگ شدي؟
تو چرا اينهمه دلتنگ شدي؟
باز کن پنجره ها را
و بهاران را
باور کن

فريدون مشيری

به خاطر...‏

khaatoon-e-ghesse — Thu, 08 Mar 2012 02:33:00 GMT

نه به خاطر آفتاب

نه به خاطر حماسه

به خاطر سایه یِ بام کوچکش

به خاطر ترانه ای کوچکتر از دستهای تو ...

نه به خاطر جنگل ها

نه به خاطر دریا

به خاطر یک برگ

به خاطر قطره ای روشن تر از چشمهای تو ...

نه به خاطر دیوارها

به خاطر یک چپر

نه به خاطر همه ی انسانها

به خاطر نوزاد دشمنش شاید ....

نه به خاطر دنیا

به خاطر خانه ی تو

و یقین کوچکت

که انسان دنیاییست

به خاطر آرزوی یک لحظه ی من که پیش تو باشم

به خاطر دست های کوچکت در دستهایِ بزرگ من

و لب های بزرگ من بر گونه های بی گناه تو ...

...

به خاطر عروسک های تو

نه به خاطر انسانهای بزرگ ...

...به خاطر سنگفرشی که مرا به تو می رساند

...به خاطر تو

به خاطر هر چیز کوچک و هر چیز پاک، به خاک افتادند..

احمدشاملو

دکلمه خوانی خودش بر روی این، بسی تأثیرگذار ست...